Τα πήραμε τα Γιάννινα

Μάτια πολλά το λένε,
Μάτια πολλά το λένε,
Όπου γελούν και κλαίνε.

Το λεν πουλιά των Γρεβενών
Κι αηδόνια του Μετσόβου,
Που τα έκαψεν η παγωνιά
Κι ανατριχίλα φόβου.

Το λένε χτύποι και βροντές,
Το λένε κι οι καμπάνες,
Το λένε και χαρούμενες
Οι μαυροφόρες μάνες.

Το λένε κι οι Γιαννιώτισσες
Που ζούσαν χρόνια βόγγου,
Το λένε κι οι Σουλιώτισσες
Στις ράχες του Ζαλόγγου.

Μου γράφεις μάνα μια γραφή 

Μου γράφεις μάνα μου, γραφή και με ρωτάς τι κάνω,

Στου Μπιζανιού την παγωνιά, το κρύο θα πεθάνω!

Δεν με φοβίζουν μάνα μου, οι σφαίρες τα κανόνια,
Μα με φοβίζει η βροχή, του Μπιζανιού τα χιόνια!

Λειτούργησε την Παναγιά κι άναψε αγιοκέρι,
Να κάνει θαύμα, μάνα μου, να γίνει καλοκαίρι.

Να βγει ο ήλιος μια φορά κι απ’ τη χαρά να κλάψω,
Κι από τα Γιάννενα γραφή, μάνα μου, θα σου γράψω…»¹⁵